Piękno nagości. Akt w sztuce polskiej. - Gdańsk

Cena biletu: normalny 8 zł, ulgowy 4 zł

Wernisaż – 15 maja 2009, g. 15.00

Tematem jest akt, przede wszystkim kobiecy, mniej lub bardziej odziany, niezależny lub przedstawiony w określonym kontekście – sceny mitologicznej, historycznej, biblijnej, alegorii, podporządkowany określonym normom artystycznym i estetycznym.

Wystawa prezentuje dzieła polskich malarzy od końca XIX wieku, czyli od czasu kiedy w sztuce polskiej pojawił się akt samodzielny, będący przedstawieniem nagiej postaci ludzkiej opartym na studium pozującego modelu. Wybrane obrazy ukazują przemiany stylistyczne i ikonograficzne, zachodzące w jego przedstawianiu, zarówno pod względem formy jak i treści.

Autorzy prac, związani z różnymi kierunkami i ugrupowaniami (secesją, kubizmem, koloryzmem, surrealizmem, modernizmem) , należą do klasyki polskiego malarstwa; Są to m.in.: Leon Wyczółkowski, Alfons Karpiński, Władysław Podkowiński, Józef Pankiewicz, Vlastimil Hofman, Franciszek Żmurko, Ludomir Sleńdziński, Zbigniew Pronaszko, Leon Chwistek, Wojciech Weiss, Tymon Niesiołowski, Jerzy Nowosielski, Kazimierz Mikulski. Niektórzy z nich malowali wielokrotnie postać nagiej kobiety w różnych ujęciach, za pomocą różnorodnej formy i środków wyrazu, więc i na wystawie zaprezentowani zostali kilkoma pracami.

Gdańska wystawa jest kolejną wersją projektu Małgorzaty Laurentowicz-Granas z Muzeum Historii Miasta Łodzi. Celowo wybrane zostały takie prace, które emanują radością, urokiem modela, zmysłowością, wyzwalają w odbiorcy pozytywne emocje, przywołują wspomnienia, wzbudzają refleksję nad młodością i starością. Ta wystawa ma dawać przyjemność obcowania z pięknem kobiecego ciała, które działa na zmysły i wyobraźnię, porusza i skłania do refleksji.

Jak napisała pomysłodawczyni, uzasadniając temat wystawy „w dzisiejszym odhumanizowanym świecie pełnym brutalności i przemocy, może warto przywołać postać kobiety zmysłowej, tajemniczej, zmieniającej się w zależności od mody – jako antidotum na współczesny wizerunek istoty wykreowanej przez reklamę czy kolorowe czasopisma, kobiety bez osobowości i charakteru, zawsze młodej. Może warto obcować z dziełami sztuki, które mają swoją „urodę” i „wdzięk”; urodę definiowaną (wg F. Baldinucciego) jako piękno pociągające, budzące pragnienie by je oglądać i wdzięk (wg C.P. Richeleta) jako piękno dające przyjemność.”