Jacek Ziemiński "Co Robi Malarz We Wnętrzu" - Pod patronatem - Kraków

wernisaż: piątek 28 maja 2010 o godzinie 18.

kurator: Marta Tarabuła

Co zobaczymy na wystawie?

Na wystawie w Zderzaku zobaczymy obrazy i przedmioty, które byłyby zwykłymi meblami, gdyby nie to, że istnieją w jednym tylko egzemplarzu. Meble zostały zaprojektowane przez artystę i pomalowane tak pięknie, że stały się czymś więcej – obrazami malarza-optymisty.

„Ja nie robię mebli, ale zrobiłem coś takiego, co chciałbym mieć” – mówi malarz-optymista. Faktycznie, meble są „jak namalowane”, są jak z bajki o malarzu, który potrafi wyczarować różne przedmioty rzeczywiste. Ich pierwsze pomysły pochodzą z domu malarza. Cały dom malarza jest nowoczesną bajką, stojącą na skraju lasu.

Kim jest Jacek Ziemiński?

Jacek Ziemiński jest najbardziej niedocenionym malarzem pokolenia lat 80. Zawsze był estetą i lata 80., burzliwe i gadatliwe, zaczął od skromnych obrazów malowanych w jaśniutkie paski. Potem dostosował się do panującego klimatu i na plótnach ogromnych rozmiarów malował gigantyczne ziemniaki, zalewane falami oceanu ponure wyspy, wielkie gruszki, ukochane konie-Araby, stojące nieruchomo w morskich grotach.

Kiedy w latach 90. klimat się zmienił, Ziemiński wrócił do swoich ulubionych motywów: znów malował w paski. W czasie indywidualnej wystawy w warszawskiej Zachęcie w 1999 roku napisano o nim dwie ciekawe rzeczy. „Obrazy Ziemińskiego są ładne.” - zauważyła krytyczka nr 1 – „Dla artysty malarstwo samo w sobie jest wystarczającym celem, aby zaistnieć. Ziemiński to mikroskopijny odbiornik dynamicznej zasady wszechświata.”

„Szanowny Panie Jacku” – napisała bardziej intymnie krytyczka nr 2. – „Oczyszczenie nie zubaża, bo drażni Pan struny naszej elementarnej wrażliwości i naszej własnej czystości. Jest tutaj pełnia dzięki kontrastom, jest miłość, jest warsztat i jest lament – dyskretny, ubrany w trzymające swą paskowatość paski. Bardzo mnie Pan pokrzepił.”

W latach 2000 Ziemiński został panem od rysunków w Przekroju Najsztuba. To on przyhołubił Sasnala i Maciejowskiego oraz odpowiadał za ogólny szlif. Przekrój był wtedy czasopismem trendy, no i wychodził w Warszawie! Z członkami Grupy Ładnie łączyła go lekkość tworzenia i poczucie humoru. Powiedziano o Maciejowskim, że to „malarz, który maluje malarzy”. Ziemiński to „malarz, który maluje malarstwo”. Dom malarza i gentelmana.

Dom malarza powstał niedawno; w drugiej połowie lat 2000. Dom jest ze szkła i modrzewia. Stoi w lesie na trawniku. W środku ma dużo powietrza. Wszystko jest ładne i rozumne: meble, lampy, sztućce, drzwi, kołdry, poduszki. Ściany wewnętrzne i niektóre przedmioty zostały pomalowane ręką artysty tak, jakby były tam zawsze – swobodne i radosne. Cząstkę tego domu – kosmosu nowoczesnego malarza – zobaczymy na wystawie w Zderzaku.

Dane biograficzne.

Urodził się w 1953 roku w Warszawie. W latach 1975-1979 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w latach 1982-89 pracował jako asystent. Uczył i uczy w szkołach prywatnych. Uprawia malarstwo. Reprezentuje warszawską szkołę malarskiej nowoczesności (Gierowski, Dominik, Ciecierski). Miał wystawy m.in. w Galerii Promocyjnej i Galerii Studio w Warszawie, w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie, w Galerii Wyspa w Gdańsku, w Zderzak w Krakowie (w 1998 roku).

Jego obrazy znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, Centrum Sztuki Studio w Warszawie, Galerii Zachęta oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i zagranicą.

Lubi konie, dzieci, psy, rozmowy o sztuce, zwłaszcza o malarstwie. Kocha swoją żonę, jest punktualny, dobrze gotuje, ma poczucie humoru i kilka innych zalet.

Słabości: ray-bany, Warszawa, malarstwo, kilka innych.