Bartek Jarmoliński "Cooltowi" - Kraków

"Santo subito" - taki tytuł nosi cykl obrazów Bartka Jarmolińskiego, w którym artysta snuje refleksję o tym, jakie wartości cenią współcześni, kogo i co obdarza się kultem. Z niezwykłą precyzją kopiuje znane z tabloidowych fotografii wizerunki sław (m.in. Jamesa Deana, Fridy Kahlo, Lady Di), po czym głowy "kanonizowanych" przez siebie postaci otacza nimbami.

Kultura popularna wdarła się w sferę religii. Nie tylko tej tradycyjnie rozumianej, usankcjonowanej przez instytucje kościelne. Współcześnie mamy do czynienia z religijnością komercyjną, realizowaną poprzez sferę konsumpcji i rozrywki. Rolę świątyń przejęły hipermarkety, hale koncertowe, stadiony piłkarskie, rolę kapłanów zaś szeroko pojęte media.

Popkultura tworzy własne kościoły, własnych bogów i świętych. Powstał na przykład Kościół Wyznawców Elvisa Presleya, Kościół Diego Maradony w Argentynie i jediizm - ruch religijny oparty na pojęciu Jedi, zaczerpniętym z "Gwiezdnych wojen".

Współcześnie świętych, jako wzory godne naśladowania, zastąpili wszelkiej maści celebryci: głównie gwiazdy filmu, sportu, muzyki. Rzadziej przywódcy polityczni, ludzie z kręgu świata mody, pisarze.

Bartek Jarmoliński swój cykl obrazów poświęca wybranym, nieżyjącym już, XX-wiecznym idolom popkultury, komentując zarazem rządzące nią mechanizmy. Postępuje zgodnie z tradycją chrześcijańską, w której jednostkę za jej czyny uświęca się dopiero po śmierci. Swoich świętych czyni też patronami rozmaitych grup społecznych.

Laiccy święci Jarmolińskiego to artyści, politycy, kreatorzy mody. Znajdziemy wśród nich: Marilyn Monroe - patronkę polityków, Johna Lennona - patrona desperatów, Lady Di - opiekunkę paparazzich, Grace Kelly - patronkę podróżnych. W panteonie mają także swoje miejsce James Dean, Romy Schneider, JFK, Benazir Bhutto, Eva Peron, Gianni Versace.

Malarz portretuje również dwójkę artystów: Fridę Kahlo i Pabla Picassa. To najważniejsi święci w panteonie Jarmolińskiego. Ich nazwiska zostały pośmiertnie skomercjalizowane, sprzedane koncernom, by stać się synonimami marek produktów niemających nic wspólnego z twórczością jaką uprawiali: alkoholu, kosmetyków, samochodów.

Malując wizerunki artystów (również w tym przypadku, z wielkim kunsztem kopiowanych ze znanych zdjęć) Jarmoliński materializuje, rozumiane w sensie tradycyjnym, pojęcie jakim jest ikona. Święci Frida i Pablo, ujęci centralnie w majestatycznych pozach, widnieją na srebrnych tłach, ich ubiór zdobią półszlachetne kamienie.

Na wystawie w Otwartej Pracowni Jarmoliński umieścił obrazy pośrodku instalacji przywodzącej na myśl kaplicę, z ołtarzem i klęcznikami dla wiernych.