Made in China - Łódź

Cena biletu: wstęp wolny

Czy w „stosie” proponowanych wystaw nie odnajdujemy swoistego bazaru niczym wszechobecnej masowej produkcji z Chin? Czy otaczające nas rzeczy, wytwory ludzkiej nadprodukcji to potrzeba czy fanaberia? Ludzkość od zawsze dąży do „targowiska próżności” a jak zwykle wychodzi tania jakość prosto z Made in China. Produkt to nie tylko wytwór o konkretnym przeznaczeniu, ale i idea. I do idei odnosi się projekt Made in China. Metka – to marka, za którą kryje się cena. Ów znak handlowy jest wyznacznikiem dobra materialnego, do którego lgnie bananowa młodzież nawet za cenę podróby. I to właśnie o tym chcemy mówić. O podrabianych oryginałach z Chin zalewających Świat. Bo póty będzie popyt i marzenie o życiu jak z okładki Vanity fair póty Marka Made in China będzie „bezcenna”. Nie uciekniemy też od polityki/polityczności – sztuki politycznie zaangażowanej podejmując temat nawiązujący do Chin. Patrząc na ekonomiczne przeobrażenia Państwa Środka aż trudno uwierzyć, że produktywność ludzka jest „bezproduktywna”. Masowa masówka dla mas wykonana przez masy. Chińska Republika Ludowa jawi nam się jako państwo politycznie „podejrzane”, do którego jednak lgniemy i z którego czerpiemy pełnymi garściami. Czerpią nie tylko giełdy powiększające PKB, ale i artyści. Artyści, którzy świadomi inności kultury, odmienności obyczajowej, a co najważniejsze ustroju kraju podążają ciekawą ścieżką w swych działaniach. O działania kreatywne, pulsujące swym charakterem chodzi w projekcie Made in China. O produktywną konsumpcję towarów-sztukę. Forma/rodzaj wyrazu artystycznego to fotografia, wideo, instalacja, obiekt. Punktum/kryterium stanowi proponowany temat. Próba połączenia sztuki politycznie zaangażowanej z ujawnieniem drobnej fetyszyzacji - „zapaszku” tandety, liberalno-konserwatywnego zakupoholizmu a la „Dobre, bo z…”/”Tanie, bo z…”. Wybór drogi artystów nie jest jednoznaczny, bo i nie prosty. Czy użyją swej pracy do ukazania totalitaryzmu w aspekcie państwowym czy hurtowym. A może będzie to już złagodzona/uładzona popkulturowa sztuka po przemianie z gospodarki planowej na kapitalizm. Jak poradzą sobie z takimi kwestiami jak Prawa człowieka, wolnością wypowiedzi i to nie tylko tej artystycznej.

Czy wystawa stworzy scentralizowaną dzielnicę/krainę wolności wypowiedzi artystycznej czy będzie to utopia jaka została zafundowana Chińskim artystą w inkubatorze kultury Suojiacun?
Artyści:
FRIKO(Frej Kosiński)
Mateusz Gryzło
Julia Kurek
Izabela Maciejewska
Szymon Motyl
Paulina Poczęta
Kamil Wnuk
Anna Wójcik
Kurator projektu: Bartek Jarmoliński